Aktualności:

2016 VIII 01 Kanonizacja Ioanna Wiszenskiego

Liturgiczne wspomnienie świętego będzie odbywać się 16/29 lipca. Uroczysty akt kanonizacji ogłoszony został 28 lipca w Kijowsko-Pieczerskiej Ławrze podczas uroczystego nabożeństwa z okazji chrztu Rusi i tysiącletniej obecności staroruskiego monastycyzmu na Świętej Górze Atos.
Decyzję o kanonizacji poprzedziła żmudna praca w archiwach Ukrainy i Atosu, której owocem jest książka „Starzec Ioann Wiszenski: atoski podwiżnik i pisarz – polemista” Siergieja Szumiało, dyrektora Międzynarodowego Instytutu Atoskiej Spuścizny na Ukrainie, głównego redaktora almanachu „Atoskie dziedzictwo” .
Św. Ioann Wiszenski (1550-1620) był jednym z najbardziej znanych podwiżników, którzy stawiali opór polskokatolickiej ekspansji, przyczyniając się do odrodzenia prawosławia na Ukrainie w XVII wieku. Już za życia cieszył się głęboką czcią pośród mnichów Wołynia i Galicji, którzy nazywali go wielkim starcem Ioannem Wiszenskim Hagiorytą. Podobnie pisano o starcu Ioannie w oficjalnych soborowych aktach. I tak sobór kijowskiej metropolii, który odbył się w Łucku pod przewodnictwem metropolity Iowa (Boreckiego) w 1621 roku, w jednym ze swych dokumentów w imieniu całej Cerkwi nazywa starca Ioanna „prepodobnym mężem”, „błogosławionym”, „w życiu i teologii kwitnącym”. Znacznie później, w XIX wieku, pisarz Pantelejmon Kulisz określa go atoskim apostołem.
Starzec Ioann był współpodwiżnikiem takich tytanów prawosławia, jak św. Iow (Kniaginicki) Tysmienicki i św. Iow (Żelizo) Poczajowski, wywarł duży wpływ na ich duchową drogę. Za kontynuatorów jego misji uważani są znani podwiżnicy i bojownicy z unią – Isaakij Boryskowicz, Kiprian Osrożanin, Isaija Kopiński, Afanasij Mieżigorski, św. męczennik Afanasij (Filipowicz) Brzeski i wielu innych.
Starzec Ioann niósł podwig na Atosie ponad czterdzieści lat.
Jego życie i działalność przypada na lata tragicznych prześladowań prawosławia w Rzeczypospolitej, jego wysiłki i posłania były więc skierowane głównie na obronę prawosławnej wiary.
Starzec Ioann przyczynił się także do założenia Wielkiego Maniawskiego Skitu w Karpatach i odrodzenia atoskich ustawów w monasterach Galicji i Wołynia w XVII wieku.
Zdaniem Sergiusza Szumiało, utwory św. Ioanna legły u podstaw nowego kierunku w ukraińskiej literaturze XVII wieku – polemiki, który rozwinął się po wprowadzeniu unii brzeskiej. Wychowywało się na nich kilka pokoleń pisarzy, działaczy oświatowych, kulturalnych i społecznych na Ukrainie.
Jego twórczość przeżyła swoje odrodzenie w XIX i XX wieku, jego posłania nawet w okresie władzy radzieckiej były zamieszczane w podręcznikach szkolnych. Dzięki temu wielu młodych ludzi w XX wieku po raz pierwszy zetknęło się z duchową skarbnicą prawosławia i wiarą w Boga.

Wasze opinie:



W najnowszym numerze:

Liturgia tu nigdy nie ustała - Ałła Matreńczyk
Ten dzień trudno jest sobie wyobrazić. Przybliża go nieco relacja Kuriera Warszawskiego z 1869 roku. „W niedzielę 29 czerwca (11 lipca), w uroczystość ŚŚ. Apostołów Piotra i Pawła, odbyło się poświęcenie nowo wzniesionej na przedmieściu warszawskim Pradze, cerkwi prawosławnej pod wezwaniem Św. Magdaleny. O godz. 9-tej z rana, na odgłos dzwonów z cerkwi katedralnej (na Długiej – am), duchowieństwo miejskie, które nie brało udziału w poświęceniu świątyni, udało się procesjonalnie z tejże cerkwi katedralnej dla przeniesienia do cerkwi na Pradze obrazu św. Marii Magdaleny, ofiarowanej przez Najjaśniejszą Cesarzową, Marię Aleksandrownę. Na spotkanie obrazu wyszedł procesjonalnie z cerkwi Praskiej (…) arcybiskup Joanicjusz, w asystencji duchowieństwa. Następnie po wejściu do cerkwi o godz. 10-tej rozpoczęło się poświęcenie świątyni (…), niezwłocznie potem odprawiona została Liturgia święta, a po Liturgii odprawiono nabożeństwo dziękczynne”. (więcej...)
W monasterze Świętego Krzyża - Andrzej Charyło
Jednym z dwudziestu siedmiu monasterów jerozolimskich, znajdujących się w jurysdykcji patriarchatu Jerozolimy, jest monaster Świętego Krzyża, położony trzy kilometry na zachód od centrum Starego Miasta, w zielonej dolinie w dzielnicy Neve Granot, w pobliżu Muzeum Izraela i Knesetu. Według tradycji został założony w V wieku w miejscu, gdzie w czasach starotestamentowych rosło drzewo, z którego później wykonano Krzyż Pański. (więcej...)
Zanikający chrześcijanie - Michael Abdalla
Narasta realne zagrożenie fizycznego wyniszczenia chrześcijan Syrii, Turcji, Iranu i Iraku. Rzetelne opracowanie Zapomniani bracia (WAM, Kraków 2004) już nie odzwierciedla sytuacji wspólnoty Asyryjczyków. W ciągu piętnastu lat więcej niż połowa z nich porzuciła swoje domostwa i ziemię i udała się na emigrację, ratując życie. Poważne zmiany zaszły w ich życiu zwłaszcza w Iraku i Syrii, przez które przetoczyły się pustoszące akcje Państwa Islamskiego. (więcej...)
Bądźmy obecni w parlamencie - Michał Bołtryk
Z EUGENIUSZEM CZYKWINEM
redaktorem naczelnym Przeglądu Prawosławnego
rozmawia Michał Bołtryk (więcej...)
Nieco spokojniej, ale... - Eugeniusz Czykwin
Utworzenie nowej „niezależnej” Prawosławnej Cerkwi Ukrainy (PCU), której patriarcha Konstantynopola Bartłomiej nadał tomos o autokefalii, miało posłużyć zjednoczeniu ukraińskiego prawosławia. Tak się nie stało.
Nadzieje na masowe przejście należących do kanonicznej Ukraińskiej Prawosławnej Cerkwi (UPC) parafii, monasterów i całych diecezji do nowej struktury, na co liczyli raskolnicy, ówczesny prezydent Petro Poroszenko, który z tomosu uczynił główne hasło swojej kampanii wyborczej, a także patriarcha Bartłomiej, nie sprawdziły się.
Jednak wspierani przez władzę i nacjonalistyczne bojówki, przy biernej postawie policji, zwolennicy PCU dokonali na Zachodniej Ukrainie szeregu „przejęć” świątyń kanonicznej Cerkwi.
Sytuacja nieco się uspokoiła po wygranych przez Wołodymyra Zełeńskiego wyborach prezydenckich i jego partii „Sługa narodu” w wyborach parlamentarnych – o aktualnej sytuacji na Ukrainie mówi w zamieszczonym obok wywiadzie metropolita Antoni (Pakanicz). (więcej...)