Numer 5(347)    maj 2014Numer 5(347)    maj 2014
fot.Gali Tibbon
Zmartwychwstanie Chrystusa nasze zmartwychwstanie
św. Symeon Nowy Teolog

Św. Symeon Nowy Teolog, żyjący na przełomie X i XI wieku, poprzez swoją interpretację misterium Zmartwychwstania dał nowy impuls teologii Ducha Świętego. Jeden z najwybitniejszych teologów hezychazmu głosił, że zaczynamy stawać się uczestnikami zmartwychwstania tu i teraz, w ciągu obecnego życia. Bóg, który w swej najgłębszej istocie stoi poza wszelkimi możliwościami intelektualnymi człowieka, jest jednocześnie obecny w świecie i może być w nim doświadczany. Św. Symeon mówił o poznaniu Boga poprzez Ducha Świętego, o które powinien się starać każdy człowiek. Swoje rozważania odnośnie tego zagadnienia zawarł w jednym ze swoich dzieł.

Bracia i ojcowie, nadeszła Pascha, radosny dzień Zmartychwstania Chrystusa, źródło radości przeżywanej przez nas raz w roku, a przez tych, którzy rozumieją mistyczne znaczenie tego święta, codziennie, a nawet nieustannie. Nastała radość oraz triumf, które napełniły nasze serca, uwalniając od trudów postu oraz doskonaląc i pocieszając nasze dusze. Podziękujmy Bogu, który wyprowadził nas z morza czcigodnego postu i doprowadził z radością do przystani Swojego Zmartwychwstania.
Zastanówmy się, jaki jest sens tajemnicy Zmartwychwstania Chrystusa i Boga naszego, które dokonuje się w paradoksalny sposób z tymi, którzy tego pragną, w jaki sposób Chrystus zostaje pogrzebany w nas jak w grobie oraz jak jednoczy się z naszymi duszami i zmartwychwstaje, jednocześnie wskrzeszając nas.
Chrystus i Bóg nasz, wisząc na krzyżu, ukrzyżował na nim grzechy świata i skosztowawszy śmierci, zstąpił do piekła. Tak jak niegdyś, wychodząc z otchłani, powrócił On do Swojego nieskazitelnego ciała, od którego w ogóle się nie oddzielał, natychmiast zmartwychwstał, a następnie z wielką chwałą i mocą wstąpił do Niebios, tak i obecnie, kiedy oddalamy się od świata i wkraczamy, naśladując cierpienia Zbawiciela, do grobu skruchy i pokory, On sam zstępuje z Niebios, wkracza do naszego ciała, jak do grobu, jednoczy się z naszymi martwymi duchowo duszami i wskrzesza je. Tym samym każdemu, kto uczestniczy w Jego Zmartwychwstaniu, daje On możliwość ujrzenia chwały Jego mistycznego Zmartwychwstania.
Zmartwychwstanie i chwała Chrystusa jest naszą własną chwałą, ponieważ Ten, który przyjął ludzką naturę, działa w nas tak samo, jak działał On Sam. Zmartwychwstanie duszy jest to jej zjednoczenie z życiem. Identycznie jak martwe ciało nie może ożyć, jeżeli nie przyjmie do siebie żywej duszy i nie zjednoczy się z nią bez zmieszania, tak i dusza nie może ożyć sama, jeżeli w niedający się opisać sposób nie zjednoczy się z Bogiem, który jest prawdziwym życiem wiecznym.
Większość ludzi wierzy w Zmartwychwstanie Chrystusa, jednak tylko nieliczni widzą je wyraźnie. Przecież ci, którzy tego nie widzieli, nie mogą oddawać czci Jezusowi Chrystusowi jako Świętemu i Panu. Również święta pieśń, którą mamy każdego dnia na ustach, nie mówi „W Zmartwychwstanie Chrystusa uwierzywszy”, lecz „Zmartwychwstanie Chrystusa zobaczywszy, pokłońmy się świętemu Panu Jezusowi, Jedynemu bezgrzesznemu”. Dlaczego więc Duch Święty zachęca nas do powiedzenia, jakoby widzieliśmy coś, czego w rzeczywistości nie widzieliśmy, gdyż Chrystus zmartwychwstał jeden raz tysiąc lat temu (te słowa zostały napisane w XI wieku – przyp. tłum.), jednak również wtedy nikt nie widział Jego Zmartwychwstania? Czyżby Duch Święty chce, abyśmy mówili nieprawdę? Oczywiście, że nie. Jednakże to, do wyznania czego On nas zachęca, jest prawdą, gdyż Zmartwychwstanie Chrystusa dokonuje się wewnątrz każdego wierzącego i nie tylko raz, lecz zawsze, kiedy Chrystus zmartwychwstaje w nas, obleka się w majestat i lśni błyskami nieśmiertelności i Boskości. Niosąca światłość obecność Ducha Świętego wskazuje nam na Zmartwychwstanie Chrystusa i czyni nas godnymi ujrzenia Zmartwychwstałego.
Dlatego mówimy „Bóg i Pan, i objawił się nam” (gr. Theós Kýrios kaí epéfanen imín, Ps 117,27). Tak więc, ukazujący się duchowo zmartwychwstały Chrystus objawia się zawsze przed oczami duszy człowieka. Ponieważ kiedy przychodzi On do nas poprzez działanie Ducha Świętego, wskrzesza nas z martwych, ożywia, obdarowuje nas łaską, abyśmy ujrzeli Go w swoim sercu w pełni.

tłum. Andrzej Charyło

św. Symeon Nowy Teolog, Catéches XIII, Sources Chrétiennes 104, Paris 1964

Twoja opinia


imię:
email:
komentarz
wpisz tekst z obrazka: token