Numer 7(361)    lipiec 2015Numer 7(361)    lipiec 2015
fot.Anna Radziukiewicz
Urzędnikowi Jovanowi J. o trzech największych rzeczach w życiu
św. Mikołaj Serbski (Velimirović)
Zadał mi Pan trzy pytania, a mianowicie: z myśli godnych człowieka, która jest największa? Z trudów godnych człowieka, który jest największy? Z oczekiwań godnych człowieka, które jest największe?

Myśleć o opatrzności Bożej w życiu ludzkim to największa myśl godna człowieka.

Dbać o zbawienie duszy to największy z trudów godny człowieka.

Oczekiwać na śmierć to największe oczekiwanie godne człowieka.

W jaki sposób myśleć o opatrzności Bożej w życiu ludzkim? Jako miary użyć trzeba Bożego prawa moralnego. Zgodnie z tą miarą trzeba przyglądać się temu, co dzieje się w życiu ludzi, których znacie i z którymi jesteście w kontakcie.

Najważniejsze jest badanie moralnych źródeł wszystkiego, co komuś się przydarza. Nie zawsze jest to łatwe, ponieważ źródła są nieraz ukryte w dalekiej przeszłości człowieka, a czasami można je znaleźć tylko w życiu jego rodziców. Chrześcijańska spowiedź polega na odkryciu tych źródeł. Psalmista mówi do Boga: Będę rozmyślał o Twych postanowieniach i ścieżki Twoje rozważał. Będę się radował z Twych ustaw: słów Twoich nie zapomnę. Bowiem z przykazań Pańskich wynika wszystko, co przytrafia się synom Adama. A prawo Pańskie jest światłem, które oświetla to, co komuś się przydarza.

W jaki sposób dbać o zbawienie duszy? Proszę czytać Ewangelię i zapytać w cerkwi. Człowiek nie ma większego skarbu na tym świecie niż dusza. Ten skarb jest jedyną rzeczą, którą może ochronić przed upadkiem i śmiercią. Wszystko pozostałe, co należy do człowieka, co człowiek ce¬ni i czego pilnuje, wszystko to, poza duszą, nieuchronnie przepada i umiera. Dusza człowieka jest w oczach Boga większym skarbem od całego świata materialnego, zgodnie ze słowami Chrystusa: Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swej duszy szkodę poniósł? Tak więc nie może istnieć większy trud godny człowieka od trudu, którego celem jest zbawienie jego duszy.

W jaki sposób oczekiwać na śmierć? Tak jak żołnierz na wojnie lub jak uczeń, który starannie się uczy, w każdej chwili oczekując wywołania do tablicy.

O nieustannym oczekiwaniu na godzinę śmierci przypomniał Zbawiciel przypowieścią o lekkomyślnym bogaczu, który budował nowe spichlerze i szykował się na długie życie na ziemi, kiedy nagle powiedziano do niego: Głupcze, jeszcze tej nocy zażądają twojej duszy od ciebie, komu więc przypadnie to, coś przygotował?

Dlaczego myśl o opatrzności Bożej w losach ludzkich jest największą myślą godną człowieka? Ponieważ przynosi ona człowiekowi mądrość i błogość.

Dlaczego dbanie o zbawienie duszy jest największym trudem godnym człowieka? Ponieważ dusza jest największym skarbem na ziemi, naturalne jest więc poświęcanie największej uwagi największemu skarbowi.

Dlaczego oczekiwanie na śmierć to największe oczekiwanie godne człowieka? Ponieważ oczekiwanie na śmierć oczyszcza sumienie i zmusza człowieka do czynienia dobrych uczynków. Kiedy pewnego pracowitego i dobrego człowieka zapytano, co w życiu najbardziej zmuszało go do trudu i dobrodziejstwa, odpowiedział: śmierć.

Tych trzech rzeczy nie można zauważyć u zwierząt. Są właściwe tylko człowiekowi, a nawet tylko wyższemu typowi człowieka. Wszystko inne jest wspólne dla człowieka i zwierzęcia.

Od Boga Panu pokój i błogosławieństwo.

tłum. Vladan Stamenković
Listy Misjonarskie wydał hajnowski Bratczyk

Twoja opinia


imię:
email:
komentarz
wpisz tekst z obrazka: token