Numer 2(368)    Luty 2016Numer 2(368)    Luty 2016
fot.Anna Radziukiewicz
Sucha gałąź którą należy wyciąć
Портал „Про Церкву”
Stanowisko Cerkwi wobec raskołu jest jednoznaczne – to zło, które jest wnoszone do cerkiewnego środowiska po to, by zwieść wierzących ludzi z prawdziwej drogi zbawienia. Pan, jako miłościwy Ojciec, nie chce śmierci grzesznika, dlatego pozbawia organizmy raskolników swojej życiodajnej łaski. Świadectwa tego znajdujemy w utworach Świętych Ojców prawosławia, cerkiewnych kanonach, nawet w Piśmie Świętym.

Św. Jan Złotousty stwierdza, że „raskoł nie jest mniejszym złem niż herezja”. Św. Cyprian z Kartaginy przypomina: „Pamiętajcie, że inicjatorzy i przywódcy raskołu, naruszając jedność Cerkwi, występują przeciwko Chrystusowi i nie tylko po raz drugi Go krzyżują, ale rozczłonkowują ciało Chrystusowe, a to taki ciężki grzech, że nie może zmyć go nawet krew męczennika”.

Biskup Optat z Mileve ( IV w.) uważał „raskoł za jedno z największych przestępstw – większe niż zabójstwo i bałwochwalstwo”.

W obecnym znaczeniu słowo raskoł spotykamy po raz pierwszy u Hipolita Rzymskiego. Pozostawał on w raskole z papieżem Kallistem (217-222), któremu zarzucał osłabienie kościelnej dyscypliny.

Główną przyczyną raskołów w starożytnym Kościele były konsekwencje prześladowań Decjusza (raskoły Nowata i Felicissima w Kartaginie, Nowacjana w Rzymie) i Dioklecjana (Herakliusza w Rzymie, donatystów w afrykańskiej Cerkwi, Melecjan w Aleksandrii), a także spór wokół chrztu udzielanego przez heretyków.

Poważne rozbieżności wywołały pytania o porządek przyjmowania do Cerkwi „odpadłych”, tych, którzy podczas prześladowań wyrzekli się Chrystusa.

(ciąg dalszy dostępny w wersji drukowanej lub w E-wydaniu Przeglądu Prawosławnego)


Портал „Про Церкву”

Twoja opinia


imię:
email:
komentarz
wpisz tekst z obrazka: token