Numer 5(371)    Maj 2016Numer 5(371)    Maj 2016
fot.Jarosław Charkiewicz
Geneza soborowości w Cerkwi
o. Anatol Szymaniuk
Słowo „wszyscy" (gr. pandhes), a także potępienie wszelkich podziałów społecznych i etnicznych, często występuje w Nowym Testamencie. Chrystus nawoływał: Pójdźcie do Mnie wszyscy, którzy jesteście spracowani i obciążeni, a Ja wam dam ukojenie. Przychodzili więc do Niego źle się mający oraz umęczeni przez różnego rodzaju choroby, a On ich uzdrawiał. Za Chrystusem, jak potwierdzają ewangeliści, podążały rzesze ludu, a On nikogo nie pozbawiał nadziei otrzymania zbawienia. Natomiast straszne „biada wam” Chrystus kieruje do faryzeuszy i uczonych w Piśmie Świętym, którzy zamiast ducha służby i miłości wprowadzali przywileje i podziały, w następstwie czego zamykali Królestwo Niebios przed ludźmi. Chrystus pragnął, aby zbawienie było powszechne, wysłał więc swoich uczniów, którzy mieli głosić Ewangelię wśród wszystkich ludów, całemu światu i stworzeniu. Jedynym warunkiem zbawienia jest wiara i uczestnictwo w sakramentach Kościoła: Kto uwierzy i ochrzczony zostanie, będzie zbawiony, ale kto nie wierzy, będzie potępiony (Mk 16, 16). Zasadę tę zachowali i kierowali się nią apostołowie, a później Cerkiew w całej swej historii.

Chrześcijaństwo z zadziwiającą szybkością przekracza granice Palestyny i rozprzestrzenia się po świecie, by światłość zbawienia mogli otrzymać wszyscy ludzie. Bowiem według Ewangelisty Jana, Wcielone Słowo Boże jest prawdziwą światłością, która oświeca każdego człowieka (J 1,9). W Chrystusie wszyscy zostaliśmy zjednoczeni, gdyż wszyscy jesteście Synami Bożymi przez wiarę w Jezusa Chrystusa. Bo wszyscy, którzy zostaliście ochrzczeni w Chrystusie, przyoblekliście się w Chrystusa. Nie masz Żyda ani Greka, nie masz niewolnika ani wolnego, nie masz mężczyzny ani niewiasty; albowiem wy wszyscy jedno jesteście w Chrystusie (Gal 3,26-28).

To dzięki tej powszechności i otwartości chrześcijaństwo spotkało się z tak wielkim oddźwiękiem wśród szerokich mas ludu. Stąd też chrześcijaństwo już od samego początku było związane z ludem, którego zbawienie jest jego celem nadrzędnym. Każdy zatem ma te same możliwości i szansę uczestniczenia w boskim planie zbawienia.

Zasada równości wszystkich członków Cerkwi przejawia się również w jej strukturze organizacyjnej, właśnie w soborowości. W dziewiątym członie Symbolu wiary czytamy: Wo jedinu, swiatuju, sobornuju i apostolskuju Cerhov’ (...). Słowo sobornyj jest cerkiewnosłowiańskim tłumaczeniem greckiego przymiotnika katholike, mającym wielorakie znaczenie. Może oznaczać: powszechny, wszechświatowy, wsielenskij – wyrażając sens geograficzny, ilościowy. Ale słowo to może być użyte również dla określenia jakości. W tym znaczeniu, w języku greckim słowo katholikos było używane w celu wyrażenia organicznego związku całości, często dla podkreślenia tak ścisłego związku całości, że nie istnieje możliwość istnienia części poza nią. Przymiotnik katholikos dla określenia Cerkwi w tym kontekście wyraża prawdę, że jest ona jednością wszystkich członków – jest to jedność wszystkich w jednej całości. Tworzy to stan harmonijnego istnienia poszczególnych części, które tworzą wspólnie jeden organizm. Nie należy więc uważać, że termin sobornyj jest niedokładnym tłumaczeniem greckiego katholike, lecz że jest jego dodatkowym wyjaśnieniem.


(ciąg dalszy dostępny w wersji drukowanej lub w E-wydaniu Przeglądu Prawosławnego)

o. Anatol Szymaniuk

Twoja opinia


imię:
email:
komentarz
wpisz tekst z obrazka: token