Numer 12(378)    Grudzień 2016Numer 12(378)    Grudzień 2016
fot.www.meloman.ru
Prawosławie na świecie
oprac. Ałła Matreńczyk
Bułgaria

Mama, tata i dzieci
O poparciu inicjatywy „Mama, tata i dzieci”, domagającej się jedynego, tradycyjnego określenia małżeństwa i rodziny w Unii Europejskiej (małżeństwo to związek między jednym mężczyzną i jedną kobietą, a rodzina – to małżeństwo i/lub potomstwo) poinformował patriarcha bułgarski Neofit.
Jak podkreślają inicjatorzy akcji, która rozpoczęła się na Węgrzech, w Słowacji, Polsce, Chorwacji, Szwecji, Francji, Portugalii i Niemczech, pozwala ona obywatelom przeciwstawić się rosnącemu naciskowi ze strony Brukseli w kwestii przedefiniowania pojęcia małżeństwa. Przypomnijmy, że w czerwcu 2015 roku zastępca przewodniczącego Komisji Europejskiej Frans Timmermans wezwał wszystkie państwa członkowskie do legalizacji jednopłciowych małżeństw.
W liście patriarcha Neofit podkreśla, że Cerkiew prawosławna, stojąca na straży tradycyjnego małżeństwa, rodziny i dzieci, popiera inicjatywę akcji „Mama, tata, dzieci”. Zwraca też uwagę, że każde z państw członkowskich Unii musi mieć prawo do określenia swojej polityki w zakresie małżeństwa i rodziny. Celem akcji jest zebranie miliona podpisów do 10 grudnia. Jeśli to się uda, propozycja zostanie rozpatrzona przez Komisję Europejską.

Egipt

Synod Cerkwi aleksandryjskiej
Instytucję diakonis, istniejącą w pierwszych wiekach chrześcijaństwa, zamierza odrodzić Aleksandryjska Cerkiew Prawosławna. Taką decyzję podjął synod, który zebrał się w patriarchalnym centrum Aleksandrii pod przewodnictwem patriarchy Teodora II. Z referatem na ten temat wystąpił metropolita Kamerunu Grzegorz, podkreślając że posługa diakonis będzie miała charakter misyjny. Biskupi wysłuchali także wykładu metropolity nigeryjskiego Aleksandra o przestrzeganiu postu w afrykańskiej rzeczywistości. Postanowienia synodu w tej sprawie ukażą się niebawem w formie patriarszego okólnika. Synod wysoko ocenił prawosławny sobór, który odbył się w tym roku na Krecie.

Gruzja

Sto tysięcy męczenników
Tysiące wiernych wzięło udział w molebniu odprawionym na moście w centrum Tbilisi w dzień stu tysięcy gruzińskich męczenników, zabitych przez Chorezmijczyków w 1227 roku.
– Dzisiaj jest szczególny dzień – powiedział patriarcha Eliasz II. – Dzisiaj jest dzień wspomnienia stu tysięcy gruzińskich męczenników, których życie i działalność były szczególne. Wiadomo, że przyjęli męczeńską śmierć za czasów Dżalala-ad-Dina. Oby Pan ich modlitwami umocnił Gruzję i zesłał na nią pokój.
W 1227 roku na Gruzję napadły wojska chorezmijskiego sułtana Dżalala-ad-Dina. W pierwszym dniu boju gruzińskie wojsko odparło atak wroga, ale mieszkający w Tbilissi Persowie nocą otworzyli bramę do miasta i wpuścili najeźdźców. Jak odnotowali kronikarze, nastąpiły „najstraszniejsze dni w historii Gruzji”. Najeźdźcy w okrutny sposób zabijali chrześcijan, nie szczędząc matek z dziećmi, gwałcili kobiety .
Na rozkaz Dżalal-ad-Dina z cerkwi wyniesiono ikony Bogarodzicy i Zbawiciela, położono na środku mostu na rzece Mtkwari (Kuru) i nakazano mieszkańcom Tbilisii przejść na drugą stronę rzeki, depcząc wizerunki Chrystua i Bogarodzicy. Tym, którzy idąc zbezcześciliby ikony, obiecano darować życie, w przeciwnym razie ścinano głowy. Męczeńską śmierć przyjęło wówczas sto tysięcy wiernych.

Wciąż tam słychać śpiew mnichów
Czasopismo „National Geografic” uznało monasterski kompleks Dawid Garedżi w Gruzji za jedno z najbardziej naturalnych i najpiękniejszych miejsc na świecie.
„Wysoko w górach, na wschodzie Gruzji, tuż przy granicy z Azerbejdżanem, leży Dawid Garedżi, kompleks złożony z 19 kielii, uważanych za arcydzieło gruzińskiej sztuki. W jednej z pieczar wciąż funkcjonuje monaster i w złowieszczej ciszy pustynnego stepu wciąż można jeszcze usłyszeć śpiew mnichów” – napisano w piśmie.
Historia monasterskiego kompleksu rozpoczyna się w szóstym wieku, kiedy jeden z trzynastu syryjskich ojców o imieniu Dawid zamieszkał w pieczarze Garedża, na zboczu niewielkiego wąwozu i wkrótce założył tam pierwszy monaster – Ławrę Dawida.
Ze względu na swoją wielkość i znaczenie Dawid Garedżi zajmuje szczególne miejsce w gruzińskiej historii. Według ludowej tradycji trzy pielgrzymki do Garedżi są równoznaczne z pielgrzymką do Jerozolimy.
Dawid Garedżi jest położony w odległości sześćdziesięciu kilometrów na południowy wschód od Tbilisii, gruzińsko-azerbejdżańska granica dzieli kompleks na dwie części. Zespół składa się z dwudziestu wyciosanych w skale monasterów, rozrzuconych w promieniu dwudziestu pięciu kilometrów.

Jerozolima

W grobie Chrystusa
Miejsce złożenia ciała Chrystusa w grobie, nazywane w literaturze półką bądź grzebalnym łożem, zachowało się w nienaruszalnym stanie, poinformowali archeolodzy po zdjęciu po raz pierwszy od 450 lat pokrywającej go marmurowej płyty.
Grób Pański to wyciosany w naturalnej skale grobowiec z okresu Drugiej Świątyni, w którym na wysokości 60 centymetrów nad ziemią znajduje się kamienna półka o wymiarach 200 na 80 cm. To pomieszczenie, podobnie jak i poprzednie, zburzone w 1009 roku, nazywane jest Świętym Grobem. Znajduje się ono w Kuwuklii, symbolizującej pieczarę, w której zostało pogrzebane ciało Chrystusa.
Ponieważ pielgrzymi chętnie odłupywali kawałeczki łoża, zabierając je ze sobą jako relikwię, w 1555 roku zostało ono przykryte białym marmurem.
Podczas tegorocznych prac, po zdjęciu marmurowej płyty, archeologowie ujrzeli drugą, też marmurową, z wyciętym krzyżem.
Zdaniem historyków ta starsza płyta została wykonana podczas wypraw krzyżowych.
Okazało się, że łoże pozostaje w absolutnie nienaruszonym stanie.
Archeolodzy wykuli małe okienko, żeby wierni po wielu wiekach mogli zobaczyć świętość.
Hiszpańskie media podały, że pracom towarzyszą dziwne zjawiska – dokonywaniu pomiarów przeszkadzają niewyjaśnione elektromagnetyczne procesy, a z grobu rozchodzi się bardzo przyjemny zapach.
Jak podaje Ewangelia, Jezus był pochowany poza obrzeżami Jerozolimy, niedaleko miejsca ukrzyżowania na Golgocie. Lata później Jerozolima rozrosła się tak bardzo, że Golgota wraz z grobowcem znalazła się w jej granicach. W czwartym wieku święta równa apostołom cesarzowa Helena nakazała rozpocząć prace wykopaliskowe na Golgocie. Wtedy znaleziono krzyż, na którym został ukrzyżowany Jezus. Helena nakazała zbudować w tym miejscu świątynię Grobu Pańskiego.
Nad miejscem pogrzebania Jezusa w 1810 roku, po gwałtownym pożarze, została zbudowana czasownia. Pierwsze prace restauracyjne obiektu rozpoczęły się dopiero wiosną 2016 roku.

(ciąg dalszy dostępny w wersji drukowanej lub w E-wydaniu Przeglądu Prawosławnego)
Na podstawie pravoslavie.ru
i sedmitza.ru
oprac. Ałła Matreńczyk
fot. pravoslavie.ru

Twoja opinia


imię:
email:
komentarz
wpisz tekst z obrazka: token