Numer 11(389)    Listopad 2017Numer 11(389)    Listopad 2017
fot.Anna Radziukiewicz
500 lat Reformacji
Michał Koper
31 października 2017 roku to dzień wyjątkowy dla Kościołów ewangelickich, szerzej protestanckich, na całym świecie. To dzień wspomnienia o wydarzeniu sprzed pięciuset lat, które bez wątpienia zmieniło kształt chrześcijaństwa. Dlaczego jest to rocznica ważna nie tylko dla samych protestantów, ale dla całego chrześcijańskiego świata?
31 października 1517 to symboliczny początek reformacji. Augustiański mnich ks. Marcin Luter, wykładowca na prowincjonalnym niemieckim uniwersytecie w Wittenberdze, zgodnie z akademickim zwyczajem ogłosił 95 tez do dyskusji, będących reakcją na upowszechnianą w Kościele zachodnim praktykę sprzedaży odpustów. Za odpowiednią opłatą – pieniądze szły na budowę rzymskiej bazyliki św. Piotra – można było uwolnić z czyśćca pokutującą tam duszę. Wśród prostych ludzi można było usłyszeć powiedzenie „Jeśli pieniądz brzęknie w skrzyni, dusza w niebo skok uczyni”. Luter w swych tezach nie tyle krytykował i kwestionował autorytet papieża i Kościoła, ile skupiał się na teologicznym sensie tego typu działań.
Tezy Marcina Lutra dość szybko rozeszły się po całych Niemczech i wywołały ogromną dyskusję nad ogólną kondycją chrześcijaństwa zachodniego. Rzym nie został obojętny na wystąpienie wittenberskiego profesora.
Istotne dla dalszego rozwoju reformacji okazały się papieska bulla Leona X Exsurge Domine z 1520 roku, spalenie bulli przez Marcina Lutra (grudzień 1520), ekskomunika Marcina Lutra (styczeń 1521), pobyt Lutra – chronionego przez protektora, elektora saskiego Fryderyka Mądrego – na zamku w Wartburgu (1521-1522), podczas którego przełożył Nowy Testament na język niemiecki (1521-1522) oraz ogłoszenie „Wyznania augsburskiego” na Sejmie w Augsburgu (1530). Oprócz reformacji wittenberskiej równolegle rozwija się także reformacja szwajcarska, której głównymi przedstawicielami byli m.in. Ulrych Zwingli i Jan Kalwin. Reformacja nie kończy się w XVI wieku. Wiek XVII to czas krwawych wojen religijnych. Później rozwijają się kolejne konfesje protestanckie (metodyści, ruchy zielonoświatkowe, itp.).
Mimo że reformacja nie rozwijała się w jednym czasie, a między Kościołami powstałymi w jej wyniku widoczne są różnice doktrynalne, to jednak duża część pryncypiów teologicznych dla większości protestantów jest wspólna. Są to tzw. sola, będące podstawowymi wyznacznikami nauki protestanckiej: solus Christus (jedynie Chrystus), sola scriptura (jedynie Pismo), sola gratia per sola fidem (jedynie z łaski przez wiarę).
 
(ciąg dalszy dostępny w wersji drukowanej lub w E-wydaniu Przeglądu Prawosławnego)

Michał Koper

Twoja opinia


imię:
email:
komentarz
wpisz tekst z obrazka: token