Numer 7(409)    lipiec 2019Numer 7(409)    lipiec 2019
fot.
W święto męczenników
o. Korneliusz Wilkiel
„Na początku trzeciego tysiąclecia Łaski Pańskiej Kościół prawosławny w Polsce zbiera owoce Boskiego zasiewu, ubogaconego świadectwem wiary i męczeństwa prawosławnego ludu Chełmszczyzny i Podlasia. Ziemia Chełmska i Podlaska, która Świętą Wiarę Prawosławną przyjęła tysiąc lat temu, w swej historii niejednokrotnie przeżywała okresy dramatyczne i tragiczne. Jednak zawsze była wierna Chrystusowi i Świętemu Kościołowi dzięki wstawiennictwu Tej, która cudowną Ikonę Swoją prawosławnym przodkom naszym na Górze Chełmskiej darowała”. Te słowa soboru biskupów zabrzmiały przed rozpoczęciem kanonizacyjnej Liturgii w Chełmie 8 czerwca 2003 roku, odczytane przez sekretarza soboru, arcybiskupa łódzkiego i poznańskiego Szymona.



To właśnie 16 lat temu ustanowiono Sobór Świętych Męczenników Chełmskich i Podlaskich, włączając do niego tych, których imiona znamy i tych, których imiona nie są znane, a wiadome jedynie Bogu Wszechmogącemu. Tradycyjnie w pierwszą niedzielę czerwca – w tym roku była to niedziela o ślepcu – wierni Cerkwi prawosławnej w Polsce zebrali się w Chełmie wokół relikwii świętych, aby oddać im cześć i podziękować za to, że z niezachwianą wiarą, odwagą i miłością do Boga walczyli o święte prawosławie. Tegoroczne uroczystości były szczególne ze względu na to, iż obchodzono jubileusz 30-lecia odrodzenia diecezji lubelsko-chełmskiej oraz 30-lecia chirotonii biskupiej ordynariusza diecezji, arcybiskupa Abla. Rok 1989 był przełomowy, albowiem po wieloletnich staraniach 1 marca restytuowano diecezję, która objęła Chełmszczyznę oraz południowe Podlasie. Jest ona kontynuatorką tradycji dawnej diecezji chełmskiej. Na jej czele stanął 31-letni władyka Abel, którego chirotonia odbyła się 25 marca 1989 roku. Ingres biskupa, któremu przewodniczył metropolita Bazyli, odbył się 13 maja 1989 roku w Lublinie. W ten sposób lubelska cerkiew Przemienienia Pańskiego po raz pierwszy w swej historii stała się katedrą biskupa. Pierwszą jego siedzibą był monaster św. Onufrego w Jabłecznej, a od 1 października 1990 roku Lublin. Diecezja objęła ówczesne województwo lubelskie, chełmskie, siedleckie, bialskopodlaskie, zamojskie. W chwili powołania liczyła 16 parafii, podzielonych na dwa dekanaty. Dziś jest to już pięć dekanatów – bialski, chełmski, lubelski, terespolski i zamojski z 31 parafiami, pięcioma filiami, żeńskim monasterem w Turkowicach, męskim domem zakonnym w Kostomłotach oraz żeńskim domem zakonnym w Holeszowie. Większość cerkwi, którym groziła ruina, dzisiaj świeci blaskiem.

(ciąg dalszy dostępny w wersji drukowanej lub w E-wydaniu Przeglądu Prawosławnego)


o. Korneliusz Wilkiel

fot. Dmytro Pokhyliuk


Twoja opinia


imię:
email:
komentarz
wpisz tekst z obrazka: token