Numer 8(410)    sierpień 2019Numer 8(410)    sierpień 2019
fot. Eugeniusz Czykwin
Miejsce łaską przepełnione
Andrzej Charyło

Góra Tabor to pojedyncze wzniesienie o wysokości 588 metrów n.p.m., położone na północy Izraela, we wschodniej części doliny Jezreel w Dolnej Galilei, oddalone dziewięć kilometrów od Nazaretu. Po stronie południowej Taboru przepływa strumień Nachal Tawor, który odprowadza wodę do położonej na wschodzie rzeki Jordan. Obszar góry jest zalesiony i chroniony przez park narodowy o powierzchni około czterech hektarów. Rosną tam sosny, dęby, głożyny, migdałowce, akacje, drzewa oliwne, mirty i oleandry. W średniowieczu u podnóża Taboru przebiegała Via Maris, czyli główna droga prowadząca z Egiptu do Damaszku. Obecnie wokół góry znajdują się arabskie miejscowości Dabburijja i Szibi-Umm al-Ganam, a także żydowska Kefar Tawor.


Po raz pierwszy Tabor jest wspominany w Biblii jako miejsce, w pobliżu którego po podboju Kanaanu przez Żydów w XIII wieku p.n.e. przebiegała granica terenów trzech pokoleń – po stronie zachodniej leżały ziemie Zabulona, na wschodzie Issachara i na północy Naftalego (Joz 19,10-39). W Księdze Sędziów góra została wskazana przez prorokinię Deborę, która zachęcała Baraka do walki przeciw Siserze, dowódcy armii kananejskiego króla Jabina (Sdz 4,6). Tabor wymienia prorok Samuel w swojej mowie do króla Saula (1 Sam 10,3), prorok Jeremiasz (Jer 46,18), prorok Ozeasz (Oz 5,1), a także Księga Psalmów (Ps 89,13). Tradycja chrześcijańska utożsamia górę Tabor z miejscem Przemienienia Pańskiego (grec. Μεταμόρφωσις τοῦ Κυρίου). Św. Mateusz Ewangelista opisał to wydarzenie w następujący sposób: Po sześciu dniach Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba i brata jego Jana i zaprowadził ich na górę wysoką, osobno. Tam przemienił się wobec nich: twarz Jego zajaśniała jak słońce, odzienie zaś stało się białe jak światło. A oto im się ukazali Mojżesz i Eliasz, którzy rozmawiali z Nim. Wtedy Piotr rzekł do Jezusa: Panie, dobrze, że tu jesteśmy; jeśli chcesz, postawię tu trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza. Gdy on jeszcze mówił, oto obłok świetlany osłonił ich, a z obłoku odezwał się głos: To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie! Uczniowie, słysząc to, upadli na twarz i bardzo się zlękli (Mt 17,1-6). W żadnej z ewangelicznych relacji trzech apostołów (Mt 17,1-8; Mk 9,28; Łk 9,28-36) nie została wymieniona bezpośrednio nazwa góry. Na to, że Przemienienie Pańskie miało miejsce na górze Tabor wskazują m.in. Orygenes (III w.), św. Cyryl Jerozolimski (IV w.), błog. Hieronim ze Strydonu (IV w.), a także autorzy kanonu tego święta św. Jan z Damaszku i jego przyrodni brat św. Kosma z Majumy, mnisi z monasteru św. Sawy Oświęconego koło Jerozolimy, żyjący na przełomie VII-VIII wieku. Święto Przemienienia Pańskiego zaczęto czcić liturgicznie początkowo jedynie na górze Tabor. Z czasem święto rozpowszechniło się w innych regionach. W związku z tym, że Przemienienie Jezusa Chrystusa dokonało się 40 dni przed Jego ukrzyżowaniem, pierwotnie wspominano to wydarzenie w drugą niedzielę Wielkiego Postu. Wynikało to z adekwatnego przestrzegania chronologii opisu ewangelicznego. Jednakże w związku z triumfalnym i radosnym charakterem święta Przemienienia Pańskiego, przeniesiono je na 40 dzień przed świętem Podwyższenia Krzyża Pańskiego.

(ciąg dalszy dostępny w wersji drukowanej lub w E-wydaniu Przeglądu Prawosławnego)

Andrzej Charyło, fot. autor


Twoja opinia


imię:
email:
komentarz
wpisz tekst z obrazka: token