Numer 2(416)    Luty 2020Numer 2(416)    Luty 2020
fot.Andrzej Charyło
Wspólnym głosem
Grzegorz Jacek Pelica
Początek tygodnia powszechnej modlitwy o jedność chrześcijan w Lublinie miał kilka ważnych akordów. Oprócz wspólnych nabożeństw w kościołach i kaplicach chrześcijan różnych tradycji oraz święta Jordanu w prawosławnej parafii Podwyższenia Krzyża Świętego, miał miejsce ekumeniczny koncert kolęd w auli Uniwersytetu Medycznego, a przede wszystkim wieczorna  modlitwa w cerkwi katedralnej Przemienienia Pańskiego pod przewodnictwem abpa Abla. Historię cerkwi i parafii prawosławnej w Lublinie przybliżył o. mitrat Andrzej Łoś, proboszcz parafii, czytanie z Dziejów Apostolskich proklamował pastor Grzegorz Brudny z Kościoła ewangelicko-augsburskiego, Ewangelię – władyka  Abel, natomiast homilię wygłosił ks. prof. Edward Walewander z KUL.
– To, co nas dzieli tutaj na ziemi, w znacznej mierze wynika z niedostatków, jakie w nas samych się wylęgły – mówił homilista. – Żyjemy najchętniej dniem dzisiejszym, a ten niesie ze sobą mozaikę drobiazgów. Nie brak w nich uprzedzeń, niezrozumienia, obaw, by gdzieś tam nie przetrącić nogi drugiemu człowiekowi. Tak więc gubimy się i gubimy to, co kiedyś wyrosło, dojrzało i sprawdziło się. A może po prostu tylko popadło w zapomnienie? Bóg strąca władców z tronu, a wywyższa pokornych. Ileż to zamieszania w sumieniach wywołali właśnie owi władcy? A gdzie oni są dzisiaj? Kto ich jeszcze pamięta? Nie ma już ich. Ale kąkol przez nich posiany ostał się.
(...) Oto na niedalekim wzgórzu góruje stary kościół św. Mikołaja, którego dzieje sięgają prawdopodobnie początków chrześcijaństwa w naszym grodzie. Tuż obok stoi zaś ta dostojna świątynia i siedziba władyki. Jej dzieje także wiele mówią. Modlimy się w tym domu Bożym pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego. W niej, jak w kościele św. Mikołaja, objawia się Chrystus w Ofierze Eucharystycznej, by nam ukazać wspaniałość Boga, przychodzącego do człowieka, by mu zapewnić miejsce przy sobie. (...)
Modlitwa o jedność, wznoszona tu do Boga, nie jest wypełnieniem modnej dziś inicjatywy, ale prawdziwym wspólnym głosem, takim, o jaki prosi w swej modlitwie arcykapłańskiej Chrystus. Bóg chce znowu wszystko pojednać ze sobą, jak uczy św. Paweł, to co na ziemi, a nawet to co w niebiosach. Wypełniamy zatem mandat Boży, jesteśmy razem w tej świątyni w sercu naszego miasta. Jedno jest słowo Boże, tylko jedno. Wszystko inne pochodzi od człowieka. I niech się stanie tak, żeby z ust ludzkich wychodziła zawsze tylko jedna modlitwa, zgodnie sławiąca wielkość Boga. (...)  

(ciąg dalszy dostępny w wersji drukowanej lub w E-wydaniu Przeglądu Prawosławnego)

Grzegorz Jacek Pelica

Twoja opinia


imię:
email:
komentarz
wpisz tekst z obrazka: token