W sierpniu 1947 roku wraz z grupą 272 osób rodzina Jewców i Cybruków opuściła obóz DP Mönchehof, udając się w dalszą tułaczkę. Ich droga wiodła przez Paryż, do którego po piętnastu latach dane im będzie powrócić na stałe. Po krótkim pobycie w hotelu, z paryskiej stacji Saint Lazar wyjechali pociągiem do portu Hawr, skąd statkiem handlowym popłynęli do Casablanki. W porcie grupę serdecznie przywitała księżna Barbara Urusowa, która w Maroku mieszkała od początku lat dwudziestych i kierowała oddziałem Rosyjskiego Czerwonego Krzyża.
Irena Jewiec zapamiętała dokładną datę przybycia do Casablanki – 8 sierpnia 1947 roku. Jej ciocia Marusia Kołtowska była wówczas w ostatnich dniach ciąży. 14 sierpnia 1947 roku urodziła córkę Zinaidę, która była pierwszym dzieckiem z tej grupy uchodźców, urodzonym w Afryce. Po kilku latach przyjdzie na świat druga córka, Maria, która potem, już w Paryżu, zostanie lekarką.
Większość nowo przybyłych uchodźców osiedliła się na przedmieściu Casablanki zwanym Bournazel. Zamieszkała w prymitywnych barakach, należących wcześniej do amerykańskiego wojska. Skromne osiedle otaczała pustynia i nieraz dochodziło tu do burz piaskowych, podczas których dachy domów były znoszone. Jewcowie zamieszkali w baraku nr 7 o jednym pokoju, który trzeba było rozdzielać tkaninami, aby stworzyć jakiekolwiek poczucie intymności. Nie było tu mebli – za łóżka, krzesła i stół służyły bele ze słomy.
W końcu 1947 roku zgrupowanie wschodniosłowiańskich uchodźców, przybyłe do Bournazel, liczyło około 600 osób. Nowi przybysze wnieśli w życie społeczne „starej” emigracji rosyjskiej wiele nowych, wyrazistych akcentów.
Wiodącą w tym rolę odegrał Eugeniusz Jewiec z rodziną. Ale na początku zajął się mierzeniem pustyni. Miał przecież wykształcenie geodety, zdobyte na kursach w Mönchehofie.
Życie cerkiewnej wspólnoty
Przed przybyciem do Maroka rosyjskiej emigracji, w Casablance istniała już parafia prawosławna, należąca do patriarchatu aleksandryjskiego. Pierwsza cerkiew z językiem cerkiewnosłowiańskim powstała tu natomiast w 1927 roku, gdy metropolita Eulogiusz (Gieorgijewski) delegował do miasta Rabat hieromnicha o. Warsanofiusza (Tołstuchina). W następnych latach dołączyło do niego dwóch hieromnichów, a cerkwie domowe powstały w kolejnych miejscowościach. Do parafian należała głównie rosyjska emigracja, przybyła tu w 1922 roku.
(ciąg dalszy dostępny w wersji drukowanej lub w E-wydaniu Przeglądu Prawosławnego)
Doroteusz Fionik
Fotografie pochodzą z książki „Eugeniusz Jewiec. Czas i ludzie”. Można ją zamówić wysyłkowo na www.sklep.cerkiew.pl.
