Z błogosławieństwa metropolity Sawy od 11 do 16 lipca nasza dziesięcioosobowa grupa pielgrzymowała po Gruzji.
W drodze z lotniska w Kutaisi do Tbilisi skręciliśmy w stronę jej pierwszej stolicy, Mcchety, by pokłonić się Krzyżowi. Krzyż stoi w połowie drogi między opiewanym w poezji, wznoszącym się nad malowniczym połączeniem dwóch rzek, Kury i Aragwi, monasterem Dżwari, wzniesionym na miejscu ustawionego przez św. Nino krzyża, a siedzibą patriarchy, starożytnym soborem Sveticchoveli.
Naszym przewodnikiem jest Mamuta (Michaił) Gwasalia, od kilkunastu lat mieszkający w Polsce, cztiec soboru św. Marii Magdaleny, absolwent seminarium w Warszawie, wiceprezes zarządu Stowarzyszenia Diaspory Gruzińskiej w Polsce.
Święto apostołów Piotra i Pawła spędzamy w parafii jego duchownika, proboszcza parafii św. Mikołaja w Tbilisi, o. Besariona Menabde. Doświadczamy gruzińskiej gościnności – po Liturgii batiuszka, ojciec dwanaściorga dzieci, podejmuje nas obiadem. Gruziński obiad nierozerwalnie łączy się z pieśniami i toastami.
Gruzja, w której już w pierwszym wieku apostoł Andrzej głosił Dobrą Nowinę, a w czwartym król Mirian III, po misji św. Nino, uznał chrześcijaństwo za religię państwową, wydała wielu świętych.
Jednym z nich był św. Dawid Goredżi, syryjski mnich z VI wieku, założyciel słynnego skalnego monasteru. W cerkwi pod jego wezwaniem odsłużyliśmy molebien.
Pomodliliśmy się na grobie św. Anastazji Siedzącej (1886-1970), która 65 lat siedziała i modliła się do Boga [o świętej pisaliśmy w lipcowym wydaniu Przeglądu w 2021 roku – red.]. Już za życia znana była z cudów uzdrowienia. Ludzie noszą na jej grób jabłka, które spożywają z wiarą i modlitwą w trudnych chwilach.
Niedawno Gruzini zbudowali na zboczu góry Machati w Tbilisi cerkiew Iwerskiej Ikony Matki Bożej – dla największej atoskiej świętości, Iwerskiego Wizerunku Bogarodzicy, który, zgodnie z proroctwami, przed Drugim Przyjściem Chrystusa powróci tutaj z Atosu. Ze wzruszeniem modliliśmy się w świątyni.
Cerkiew Iwerskiej Ikony Matki Bożej jest drugą co do wielkości świątynią w Tbilisi. Największą jest cerkiew Świętej Trójcy (Cminda Sameba), drugi sobór katedralny, wzniesiony dla uczczenia 1500 rocznicy autokefalii gruzińskiej Cerkwi.
(ciąg dalszy dostępny w wersji drukowanej lub w E-wydaniu Przeglądu Prawosławnego)
Gwasalin Mamuka, tłum. Anna Chrom, fot. archiwum pielgrzymów
